Kredyt WIBOR a TSUE – wyrok w sprawie C-471/24 zapadnie 12 lutego 2026 r.

12 lutego 2026 r. o godz. 9:30 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyda wyrok w sprawie C-471/24, czyli pierwszej polskiej sprawie prejudycjalnej dotyczącej kredytu hipotecznego w złotych oprocentowanego według wskaźnika WIBOR.

Postępowanie zostało zainicjowane pytaniami prejudycjalnymi skierowanymi przez Sąd Okręgowy w Częstochowie i dotyczy umowy kredytu zawartej w 2019 r. z PKO BP S.A.

Znaczenie tej sprawy wykracza daleko poza indywidualny spór sądowy.

Dlaczego sprawa C-471/24 ma tak duże znaczenie?

Wyrok TSUE może:

• stać się punktem odniesienia dla tysięcy sporów sądowych,
• wpłynąć na ocenę zgodności umów kredytowych z prawem UE,
• wyznaczyć standard ochrony konsumentów podobnie jak wcześniejsze orzeczenia w sprawach frankowych.

Dlaczego Sąd Okręgowy w Częstochowie zwrócił się do TSUE?

Rozpoznając spór pomiędzy kredytobiorcą a bankiem, sąd powziął poważne wątpliwości, czy konstrukcja kredytu hipotecznego opartego na WIBOR spełnia wymogi wynikające z Dyrektywy 93/13/EWG w zakresie ochrony konsumentów.

Sąd zwrócił uwagę, że:

• od 2013 r. WIBOR stosowany jest w ok. 98,5% kredytów udzielanych gospodarstwom domowym,
• kredytobiorcy często nie otrzymywali wyczerpujących informacji dotyczących:
  • sposobu ustalania WIBOR,
  • czynników wpływających na jego wysokość,
  • stopnia transparentności wskaźnika,
  • długoterminowych skutków ekonomicznych zmiennego oprocentowania.

Dodatkowe wątpliwości dotyczyły tego, że dane wykorzystywane do ustalania WIBOR pochodzą od samych banków, a mechanizm ich przetwarzania nie był w pełni transparentny dla konsumentów.

Czy klauzula WIBOR może być badana przez sąd?

Pierwsze pytanie prejudycjalne dotyczy możliwości kontroli klauzul WIBOR pod kątem abuzywności.

Sąd zapytał TSUE, czy:

• art. 1 ust. 2 Dyrektywy 93/13 wyłącza takie postanowienia spod kontroli,
• czy też klauzule oprocentowania oparte na WIBOR mogą być oceniane pod kątem uczciwości i przejrzystości.

Źródłem wątpliwości jest fakt, że:

• stosowanie WIBOR nie wynika z przepisów bezwzględnie obowiązujących,
• banki miały swobodę w konstruowaniu mechanizmu oprocentowania.

Wiele wskazuje na to, że TSUE uzna, iż klauzule WIBOR podlegają pełnej kontroli na gruncie Dyrektywy 93/13, co było wielokrotnie sygnalizowane podczas rozprawy w dniu 11 czerwca 2025 r.

Zakres obowiązków informacyjnych banku wobec kredytobiorcy

Drugie pytanie prejudycjalne dotyczy przejrzystości klauzul oprocentowania (art. 4 ust. 2 Dyrektywy 93/13).

Sąd zapytał, czy można uznać klauzulę za uczciwą, jeżeli konsument został poinformowany jedynie o nazwie wskaźnika WIBOR, bez wyjaśnienia:

• kto nim administruje,
• jak jest ustalany,
• jakie czynniki wpływają na jego zmienność,
• jakie są długofalowe skutki finansowe dla całkowitego kosztu kredytu.

Odpowiedź TSUE może przesądzić, jakie minimum informacji musi otrzymać konsument, aby jego zgoda na zmienne oprocentowanie była świadoma.

Ryzyko ekonomiczne a dobra wiara banku

Trzecie pytanie prejudycjalne odnosi się do istoty abuzywności, czyli:

• naruszenia dobrej wiary,
• powstania znaczącej nierównowagi praw i obowiązków stron (art. 3 ust. 1 Dyrektywy 93/13).

Sąd zapytał, czy przy ocenie klauzuli należy badać, czy bank mógł racjonalnie zakładać, że konsument zaakceptowałby WIBOR:

• gdyby znał mechanizm jego ustalania,
• gdyby był świadomy ryzyka nietransparentności,
• gdyby wiedział o asymetrycznym rozkładzie ryzyka ekonomicznego.

To pytanie koncentruje się nie na samym WIBOR, lecz na relacji bank–konsument i rzeczywistej świadomości kredytobiorcy w chwili podpisania umowy.

Skutki uznania klauzuli WIBOR za abuzywną

Czwarte pytanie prejudycjalne dotyczy konsekwencji prawnych eliminacji klauzuli WIBOR.

Sąd zapytał, czy:

• umowa może być dalej wykonywana wyłącznie w oparciu o marżę banku (co oznaczałoby oprocentowanie stałe),
• czy też usunięcie WIBOR prowadzi do upadku całej umowy.

To zagadnienie ma kluczowe znaczenie zarówno dla kredytobiorców, jak i dla sektora bankowego.

Znaczenie wyroku TSUE dla rynku kredytów w Polsce

Wyrok TSUE w sprawie C-471/24:

• nie spowoduje automatycznego unieważnienia wszystkich kredytów WIBOR,
• może jednak otworzyć drogę do realnej kontroli sądowej tych umów,
• wyznaczy standardy ochrony konsumentów na lata.

Z perspektywy rynku finansowego będzie to jedno z najważniejszych orzeczeń TSUE dotyczących Polski. Dla kredytobiorców – potencjalny przełom w sporach dotyczących kredytów złotowych opartych na WIBOR.

Jeżeli chcą Państwo pozostać na bieżąco, zapraszamy za zaobserwowania profilu Kancelarii 😊
Facebook | Instagram | LinkedIn

Potrzebujesz pomocy prawnej? Skontaktuj się z nami!